اخگر

ترجمه های آمادور نویدی – از اخگر شعله بر می خیزد!

دهه های طولانی رژیم ترور و وحشت برعلیه فلسطینیان بی دفاع: لاری دیرفنر- آمادور نویدی

دهه های طولانی رژیم ترور و وحشت برعلیه فلسطینیان بی دفاع

نوشته: لاری دیرفنر

برگردان: آمادور نویدی

کمال شعبان٬ یک کشاورز در کرانه غربی و از روستای سینجیل(Sinjil)٬ در حال تماشای کارگرانی است که مشغول تعمیر خانه یک خانواده بومی هستند که اخیرا توسط بمب آتشزای مهاجران مستعمره نشین در نیمه شب به آتش کشیده شد٬ پدر و مادر و پنج کودک که در خانه خواب بودند مجبور به فرار به بام خانه شدند. شعبان بمن میگوید که در پائیز فصل برداشت زیتون٬ مهاجران مستعمره نشین به کارگرانی که در زمینش کار میکردند، سنگ پرتاب نموده٬ تراکتور را واژگون٬ کیسه های زیتون را به سرقت بردند و یکبار دست کارگری را با سنگ بزرگی شکستند- همه زیر نظارت چشم سربازان اسرائیلی که طبق دادگاه مسئول حفاظت از کشاورزان هستند.

۱۳ مه ۲۰۱۳، یک پسر فلسطینی کلید نمادین راهپیمایی بمناسبت ۶۵ مین سالگرد روز «نکبت»(فاجعه) را در بالای سرش نگه داشته است.  ۱۵ مه روز اخراج یا فرار صدها هزار فلسطینی از خانه و کاشانه خود در جنگی است که منتهی به تأسیس اسرائیل در سال ۱۹۴۸ شد. (عکس از: علی هاشیشو- Ali Hashisho )

او می پرسد:«چرا آمریکا٬ اتحادیه اروپا و سازمان ملل حماس و حزب الله را تروریست میخوانند٬ ولی این مهاجران مستعمره نشین را تروریست نمیخوانند»؟

پدیده خشونت مهاجران مستعمره نشین برعلیه فلسطینیان٬ باندازه ای قدیمی و باندازه خود جنب و جوش شهرک نشینان است٬ هرچه را که میخواهید درباره جدیت اسرائیل برای پایان دادن به حاکمیتش بر مردم خارجی بدانید، بشما میگوید. این همچنین همه چیزی را که میخواهید بدانید که چگونه جهان جدی است که اسرائیل را مجبور به خاتمه خشونت کند، به شما میگوید.

خشونت مستعمره نشینان٬ اخیرا بطور عمده با مردان جوان نقابداری مشخص میشود که در کرانه باختری گردش میکنند و به کشاورزان فلسطینی با سنگ٬ باتون یا تفنگ حمله میکنند و باغهای زیتون٬ زمین ها٬ و گاهگاهی مدارس٬ مساجد و خانه های آنها را آتش می زنند٬ نمونه هایی منحصر بفردی که از اثرات اشغال هستند. برخلاف روشهای دیگر- فتح سرزمین مردمان دیگر توسط نیروهای نظامی و سرقت زمین٬ خشونت٬ تخریب منازل و اخراج ها٬ کل سیستم انقیاد رسمی- خشونت مستعمره نشینان چیزی است که هیچکس در خارج از حاشیه افراطی در اسرائیل از آن دفاع نمیکند. این٬ بتنهایی٬ آنها را محکوم میکند.

ولی با این حال ادامه دارد. جهان٬ اسرائیل را نه تنها مجازات میکند، حتی آن را تهدید به مجازات هم نمیکند.

اگر یک دهه طولانی حکومت رژیم ترور و وحشت توسط گروه های یهودی با حمایت ارتش اشغالگر بر فلسطینی های غیرمسلح٬ نه فقط برای اسرائیل، بلکه برای سازمان ملل٬ اتحادیه اروپا٬ آمریکا و بقیه جهان قابل تحمل است٬  پس هر بلایی که اسرائیل بر سر فلسطینی ها بیاورد، قابل تحمل است. در نتیجه، اشغال بمعنی کامل آن، قابل تحمل است.

حملات روزمره

طبق دفتر هماهنگی امور انساندوستانه سازمان ملل(UN Office for the Coordination of Humanitarian Affairs ) یا (OCHA)٬ مستعمره نشینان بطور میانگین روزانه یک بار به فلسطینی ها در کرانه باختری حمله میکنند. سال گذشته ۳۹۹ گزارش ضرب و شتم وجود داشت – در ۹۳ گزارش آن فلسطینی ها زخمی شده بودند٬ ودر ۳۰۶ گزارش دیگر اموال آنها آسیب دیده یا نابود شده بود. شمار این حملات در چهار سال گذشته نسبتا ثابت باقی مانده است٬ ولی در سال ۲۰۰۶، زمانیکه دفتر هماهنگی امور انساندوستانه شروع به ردیابی این حوادث کرد٬ چهار برابر شده بود.

همچنانکه ما با کامیون زکریا سادا(Zakaria Sadah) تا مسیر ۶۰ از طریق بخش شمالی کرانه باختری رانندگی میکنیم٬ او به چند واقعه مهم اشاره میکند. او گفت: «در این خانه که ما میگذریم٬ یک گروه از مستعمره نشینان داخل شدند و به مادر و فرزندانش حمله کردند٬ لباسهایشان را درآوردند٬ راهی بیمارستانشان کردند. آن خانه در آنجا٬ حدود ۱۵ مستعمره نشین آنرا به آتش کشیدند؛ تعدادی سرباز هم در آنجا بودند٬ در آن روستا آنها سالن ورزشی را سوزاندند٬ درختان زیتون را سه یا چهار بار از ریشه کنده اند…»

سادا٬ کارگر مزرعه خاخام های حقوق بشر در کرانه باختری، ما را از طریق منطقه مرکزی جنبش «قیمت برچسب»- نزدیک منطقه نابلس مستعمره نشین یتژار(Yitzhar) و پایگاه های مرزی اش کودیش(Esh Kodesh)٬ آدی آد(Adei Ad)٬ شووت راچل(Shvut Rachel)٬ کیدا(Kida) و آهیا(Ahiya)٬ به دو روستای احاطه شده فلسطینی جالود(Jalud ) و سینجیل(Sinjil) که اغلب هدف قرار میگیرند، برد.

او میگوید:«در روی صندلی که شما نشسته اید٬ سفیر بلژیک نشست٬ دیپلماتهایی از اتحادیه اروپا٬ سازمان ملل و آمریکا نشستند. هفته آینده کسی را از کنسولگری آمریکا میبرم که ببیند مستعمره نشینان چکار میکنند. من اشخاص خیلی مهم (VIP) خارجی را ماهی یکبار توریستی میبرم٬ و آنها از آنچیزهایی که می بینند شوکه میشوند».

آیا آنها پس از آنکه شوکه شدند، کاری از آنچه که آموخته اند٬ انجام میدهند ؟

سعید سادا میگوید: «نه٬ بعضی از آنها میگویند که با اشخاصی صحبت خواهند کرد٬ چیزهایی را عوض میکنند. اما هیچ اتفاقی نمی افتد».

مستعمره نشینانی که از مسیر یتژار می آیند، مزارع فلسطینی ها را در روستای آسیرا ال- قیبلیه(Asira al-Qibliya) به آتش میکشند. چندین مستعمره نشین به فلسطینیانی که برای دفاع از املاکشان می آیند، با اسلحه پاسخ میگویند٬ همانند نمیر ناجم (Nimer Najem)٬ ۲۴ ساله٬ که به صورتش شلیک کردند.

فقدان اراده سیاسی

کانی مارتینز- والیریا پیدیرسون(Connie Martinez-Varela Pedersen)٬ مدیر حمایت بین المللی برای یش دین (Yesh Din)٬ یکی از سازمانهای مهم حقوق بشری که در کرانه باختری کار میکند٬ میگوید او با دیپلوماتهای حدود ۲۰ کشور درباره مسئله خشونت مستعمره نشینان صحبت کرده است٬ و بطور مرتب در مورد آن (خشونت مستعمره نشینان- م) با مقامات اروپایی٬ آمریکایی و کانادایی جلساتی داشته ام. آنها به موقع گزارش حملات مستعمره نشینان و پاسخ اسرائیل به آنها را به وزارتخانه های خارجی خود و دیگر ادارات مربوطه در کشورهای خود گزارش میدهند.

پیدیرسون میگوید: «آنها درک میکنند. آنها می فهمند که فقدان اراده سیاسی برای جلوگیری از خشونت وجود دارد. احساسی که از آنها میگیرید اینست- ما در اینجا درباره همان مسائل صحبت میکنیم. بعبارت دیگر هیچ چیزی وجود ندارد که در مورد بودنش حرف زد. احتیاج به تأمل و تفکر نیست- این برای همه آشکار است که چیزی اشتباه است».

این آن احساسی است وقتی که با یک دیپلومات مستقر در اسرائیل در باره این مسئله صحبت میکنم: احساس بسیار روشنی که ما هر دو میدانستیم که دیگران در این باره چه فکر میکنند برای اینکه هیچ چیز دیگری وجود ندارد که ممکن باشد کسی فکرش را بکند٬ بنابراین چه چیزی برای بحث کردن وجود دارد؟ ولی شنیدن آن از دهان کسی که نماینده جهانی بزرگ در این کشور است٬ با او تماس گرفتم٬ و او مشروط براینکه شناخته نشود، صحبت کرد.

«دیپلماتهای اروپایی در اسرائیل بطور یقین از مشکلات آگاهی دارند٬ ما بیانه مشترکی درباره آن بنام همه اعضای اتحادیه اروپا نوشته ایم٬ در نتیجه گیری شورای اروپایی ذکر شده است. اعتراضهای خصوصی هم [بیانیه های دیپلوماتیک٬ اغلب اعتراض ها] در باره آن از اعضای منفرد کشورهای اتحادیه اروپا به مقامات اسرائیل شده است. ما بیشتر نگران مسئله مصونیت از مجازات مهاجمات مهاجران مستعمرات هستیم».

آیا شما فکر میکنید این گزارشات و تحرکات تأثیری بر اسرائیل در حل مشکلات میگذارد؟

«نه٬ من فکر نمیکنم اثری داشته باشد».

پرسیدم چرا او تصور می کند که بی تأثیر است. او با خشکی خندید؛ چه میتوانست بگوید؟

از او پرسیدم٬ چه اثری از بی تفاوتی اسرائیل به گزارشات و تحرکات بر هیئت دیپلوماتهای اروپایی در این کشور خواهد داشت؟

«خوب٬ فکر میکنم تا اندازه ای منجر به ناامیدی میشود».

«آنها خانه ها را آتش میزنند»

اوج نشانه برسمیت شناختن بین المللی مسئله خشونت مهاجران مستعمره نشین٬ بعقیده مردم یش دن(Yesh Din)٬ اظهار نظر اوباما٬ رئیس جمهور آمریکا در سخنرانی ماه مارس سال گذشته (مارس ۲۰۱۳- م) در مرکز کنوانسیون اورشلیم درباره خشونت بود. اوباما گفت: «این عادلانه نیست زمانیکه خشونت برعلیه فلسطینیان بدون مجازات میماند».

ما بطرف روستای سینجیل(Sinjil)٬ حرکت میکنیم جایی که یکی از بدترین حملات مهاجران مستعمره نشین برعلیه فلسطینیها در سالهای اخیر در ۱۴ نوامبر سال گذشته اتفاق افتاد. حدود ساعت دو صبح٬ ماشینی که چهار مرد جوان را با خود حمل میکرد، از کنار خانه دورافتاده ای در انتهای جاده گذشت٬ جایی که خالد دار خلیل (Khaled Dar Khalil)٬ زنش روویدا(Rowaida) و پنج کودک ۱۶ ماهه تا هشت ساله اش در خواب بودند. دو مرد از ماشین خارج شدند٬ گازوئیل زیر ایوان خانه پاشیدند٬ شیشه های محوطه جلو را شکستند٬ کوکتل مولوتف  را از پنجره بداخل پرت کرده و بسرعت با ماشین دور شدند.

روویدا گفت: «شوهرم جریان را از پنجره اتاق خواب بالا دید. او فریاد میزد٬ «خدای من٬ آنها خانه را به آتش میکشند!». جلوی در بوسیله آتش مسدود شده بود٬ خانه از دود  پر میشد٬ بناچار همه خانواده به طبقه بالا فرار کرده و بروی پشت بام رفتند٬ تا رسیدن اداره آتش نشانی فلسطین در آنجا منتظر ماندند.

رووایدا گفت: «این اولین بار نبود که خانه و کاشانه ما هدف بمبهای آتش زا قرار گرفته بود؛ شش ماه قبل و حدود دو سال پیش هم  کوکتل مولوتف به حیاط پرتاب کرده بودند». او با توضیح گفت:«خانه بسیار در معرض خطر قرار دارد».

خالد گفت: «پلیس اسرائیل برای تحقیق آمد٬ و از آن زمان هم از طرف کارآگاهی که گفت «جالب بنظر میرسد»٬ تلفنهایی داشته است.

رووایدا بخاطر می آورد که روز بعد از آخرین آتش سوزی در خانه٬ راننده ای مقابل خانه ایستاد و به رووایدا داد زد: «برمیگردم تا همه باقیمانده های شما را بسوزانم» و با سرعت ناپدید شد.

روزی که آنجا بودم، کارگران در خانه بودند؛ سقف فروریخته و آسیبهای دیگر نیازمند تعمیرات جدی بودند. والدین و بچه ها خوبند٬ بجز نسرین(Nisreen) سه ساله. خالد گفت: «او هنوز میترسد و شبها در خواب گریه میکند».

رووایدا با من به انگلیسی با لهجه آمریکایی صحبت کرد. زن ۳۸ ساله گفت که در اسپرینگفیلد٬ ماساچوست(Springfield, Massachusetts) سالهای زیادی قبل و بعد از ازداواجش٬ و مانند شوهر و کودکانش زندگی کرده و شهروند آمریکایی است.

او گفت: «پس از آتش سوزی افرادی از طرف کنسولگری آمریکا به اینجا آمدند و از آنموقع هم دوبار تماس تلفنی گرفته اند که ببینند چطوریم».

خانواده هفت نفره٬ شامل پنج کودک٬ همه شهروندان آمریکایی قربانیان سوء قصد به قتل شده بودند٬ برای اینکه آنها فلسطینی هستند٬ خانه شان توسط اربابان اسرائیلی در نیمه های شب با بمبهای آتش زا مورد هدف قرار گرفت. این سومین باری بود که این خانواده در طول دو سال مورد هدف کوکتل مولوتف توسط این افراد قرار گرفته ولی یک کلمه اعتراض آمیز از طرف آمریکا شنیده نشد.

خواستم از سفارت آمریکا در تل آویو درباره این حادثه (آتش سوزی خانه آمریکایی های فلسطینی تبار- م) بپرسم٬ اما تقاضایم برای مصاحبه رد شد. بنظر میرسد که یک جمله ۱۱ کلمه ای سخنرانی اوباما تأثیر چندان زیادی بر سیاست اسرائیل و آمریکا نسبت به مشکل «خشونت مهاجران مستعمره نشین برعلیه فلسطینیان بدون مجازات میماند»، ندارد.

چشم پوشی

قابل درک است که اگر اسرائیل بخواهد، میتواند خشونت برعلیه فلسطینیانرا متوقف کند. اما بدلایل آشکار سیاست داخلی نمیخواهد: اسرائیل قصد ندارد اقدامات ناملایم گسترده ای برعلیه هیچ بخشی از جنبش مهاجران مستعمره نشین بعمل آورد. بنابراین٬ نگاه کلی اینست که اسرائیل تصمیم به چشم پوشی نسبت به اعمال یهودیان تروریست گرفته است.

رئیس دفتر اسرائیل و فلسطین از سازمان خبرهای خارجی عمده گفت: «اسرائیل کشوری که شیخ یاسین(رهبر سابق حماس بر روس صندلی چرخدار- م) را از آسمان همچون ساعقه میسوزاند٬ بنظر میرسد درباره بمبگذاری روزانه قبل از آنکه اتفاق بیفتد، آگاه است. اسرائیل میتواند جلوی کثافت را بگیرد. آنها واقعا میتوانند حمله به فلسطینیان را متوقف کنند».

ریوت مور(Reut Mor)٬ سخنگوی یش دین گفت: « فصل برداشت زیتون، روشنترین دلیل این است که اسرائیل هیچ قصد جدی برای توقف خشونت علیه فلسطینیان ندارد. همیشه هنگام برداشت محصول در ماه اکتبر، خشونت افزایش می یابد٬ و ارتش بهمراه کشاورزان به باغهای زیتون می آید٬ بنابراین دقیقا میداند که چه جایی خشونت اتفاق می افتد و این بهترین فرصت است که جلوی حملات مهاجران مستعمره نشین را بگیرند٬ اما آنها اینکار را نمیکنند».

مستعمره نشینان نقاب زده٬ که از هر سمت و سوی یتژار(Yitzhar) آمدند٬  کشاورزان زیتون فلسطینی را نزدیک روستای بورلین(Burin) کرانه باختری در اکتبر گذشته مورد ضرب و شتم قرار دادند. مطالعه اخیر یش دین نشان داد که ۹۷/۴ (نود و هفت و چهار) درصد از تحقیقات پلیس اسرائیل در نابودی زیتون و درختان میوه متعلق به فلسطینی ها بخاطر آنچه که وکلای ان جی او(NGO) «شرایط شهادت به شکست تحقیقاتی» نامیده اند متوقف شده اند.

در دامنه کوه روستای قدیمی جالو(Jalud)٬ که رو به پایگاه های تپه ایش کودیش(Esh Kodesh)٬ آهیا(Ahiya) و شووات راشل(Shvut Rachel) حدود چند صد متر دورتر٬ ابراهیم حاج محمد (Ibrahim Haj Mohammed) کشاورز میگوید که صدها درخت را بخاطر حملات مستعمره نشینان در طول سالها از دست داده است. او گفت: «که بیش از ۱۰ بار به پلیس شکایت کرده ام- آنها فقط یکبار با من تماس گرفتند».

روز ۹ اکتبر دو دوجین مهاجر مستعمره نشین  همگرا به جالود حمله کردند. یک گروه بطرف دانش آموزان به مدرسه ابتدایی روستا سنگ پرتاب میکرد در حالی که گروه دومی به ماشینهای روستائیان سنگ می انداختند و سومین گروه باغهای زیتون٬ ازجمله باغهای محمد را به آتش کشیدند.

او گفت:« همانروز به پلیس شکایت کردم و دو سه روز بعد به پاسگاه شاآر بنیامین (Sha’ar Binyamin) رفتم که ببینم چه اتفاقی افتاده است. با پلیس صحبت کردم و او گفت٬ پرونده ات به کارآگاهی که امروز در تعطیلات است، سپرده شده و اگر نیاز باشد٬ خود او با شما تماس میگیرد٬ ولی از آنزمان هیچ کسی بامن تماس نگرفته است».

نقش ارتش

با اینحال مشکل فراتر از چشم پوشی مقامات اسرائیلی است؛ هنگامی که سربازان به صحنه حمله مهاجران مستعمره نشین برعلیه فلسطینیان میرسند٬ اغلب اطاعت وار و در جا نمی مانند- همانگونه که در ویدئوی ۶ ژانویه در یی تی سیلیم (B’Tselem) در حمله مهاجران به روستای یوریف (Urif) دیده میشود- و فقط زمانی دست به اقدام میزنند که فلسطینیها در پاسخ شروع به پرتاب سنگ کردند٬ و آنموقع سربازان گاز اشک آور و گلوله های پلاستیکی (ولی بالقوه کشنده) برعلیه فلسطینیان بکار میبرند.

سعید ریوت مور(said Reut Mor) گفت: «روستای بورین (Burin)٬ که بین یتژیر و ردیفی از پایگاه های هاربراچا (Har Bracha) قرار دارد٬ بعضی اوقات سه بار در هفته از طرف مهاجران مستعمره نشین مورد حمله قرار میگیرد. ارتش همیشه با آنهاست٬ و زمانیکه جوانان فلسطینی در روستا شروع به پرتاب متقابل سنگ کردند٬ ارتش به روستا حمله میکند. مهاجران مستعمره نشین میدانند که اگر حمله را شروع کنند٬ ارتش  خیلی وحشیانه تر از آنها میتواند مدیریت کند و پایانش دهد. همیشه همینطور بوده و عملکرد ارتش هم خوب بوده است. و آنها میدانند که هیچ اتفاقی برایشان نمی افتد- حتی اگر دستگیر هم بشوند٬ پرونده بسته خواهد شد٬ هرگز علیه آنها اعلام جرم نمیشود».

مور اضافه کرد: «به هیچ وجه اگر سه مهاجر ندانند که سربازان مسلح پشت سر آنها نیستند بتنهایی نمیتوانند با سنگ به یک روستا حمله کنند».

سخنگوی بی تی سیلیم٬ ساریت میکائیلی گفت: «دو سال پیش یک نوجوان فلسطینی در قصرا (Qusra) کشته شده بود – مثل همیشه که اتفاق می افتد٬ مهاجران مستعمره نشین از ایش کودیش (Esh) برای تخریب و نابودی محصولات فلسطینیان آمده بودند٬ وقتی که روستائیان به آنها سنگ پرتاب نمودند٬ سربازان اسرائیلی آمدند٬ و فلسطینیها آنها را همگام با مهاجران مستعمره نشین دیدند٬ بنابراین آنها هم٬ شروع به پرتاب سنگ بطرف سربازان کردند٬ و سربازان آتش گشودند».

بدون شک تا بحال بسیاری از خوانندگان متعجب باشند: پس چرا درباره خشونت فلسطینیان برعلیه مستعمره نشینان٬ و دیگر اسرائیلی ها چیزی ذکر نمیشود؟ پاسخ من این است که هیچ مقایسه ای بین خشونت مردمی که زیر حاکمیت استعماری زندگی میکنند با آنهایی که مستعمره نشین هستند، وجود ندارد.

«برچسب قیمت»

اصطلاح  مشهوری  که برای خشونت مهاجران مستعمره نشین در سالهای اخیر بکار میرود «برچسب قیمت» نامیده میشود- «تگ میچیر» (tag mechir ) در زبان عبری- که مهاجران مستعمره نشین اغلب بر مساجد٬ خانه ها٬ یا ماشین هایی که آنها به آتش کشیده اند با اسپری رنگی مینویسند. ایده این است که حمله «برچسب قیمت»ی است که مهاجران مستعمره نشین بر آخرین اعمال ارتش یا دولت که بنظر آنها برای اهداف آنها مضر است٬ یا بر حمله های اخیر فلسطینیان برعلیه اسرائیلی ها میگذارند. (گاهگاهی – به مناسبتی٬ از جمله گرافیتی( نقاشی های روی دیوار نسل جدید- م)٬ با آتش سوزی های مهاجران برعلیه فعلان چپ اسرائیلی٬ کلیساها و اموال ارتش همراه بوده است.)

این اصطلاح پس از خروج اسرائیل از نوار غزه در سال ٬۲۰۰۵ و تخلیه پایگاه های کرانه باختری آمونا (Amona) در اوایل سال ۲۰۰۶ ٬ پدیدار گشت که اشاره به تشدید تنشی دیگر در ستیزه جویی مهاجران مستعمره نشین است. به دو دلیل این یک ابزار تبلیغاتی بسیار موفق برای مهاجران مستعمره نشین است: اول٬ این پیامی است که این حملات انتقامجویانه٬ حتی در دفاع از خود هستند. دوم٬ همانگونه که مور از یش دین میگوید: «تمام توجه به حملات همراه با «برچسب قیمت» گرافیتی تغییر می یابد٬ و این تصور بوجود می آید که این همه خشونت مهاجران است که وجود دارد٬ در صورتی که در واقع بخش بسیار کوچکی است. «برچسب قیمت» تمرین جالبی در علامتگذاری توسط مهاجران مستعمره نشین بود».

اگر تصویری که نشان دهد که چگونه اذیت و آزار فلسطینیان  برای مهاجران مستعمرات یک واقعیت پذیرفته شده زندگی است٬  این نشانی- زنجیر و پارچه شبکه ای آویزانی بر امتداد سوق (souk) در هبرون (Hebron) برای گرفتن حداقل بعضی از سنگها٬ آجرها٬ بطری ها٬ پوشک کثیف کودکان٬ تخم مرغ ها٬ مواد شیمیایی سفید کننده و سایر چیزهایی است که از طرف ساختمانهای مجاور آوراهام آویس (Avraham Avinu) و بیت هاداساه (Beit Hadassah) پرتاب میشوند٬ جایی که بسیاری از ساکنان هبرون زندگی میکنند. در بالای سوق دو پست مراقبتی ارتش اسرائیل با میدان دید واضح و روشن میدانند که در پائین چه میگذرد.

جمال ماراگا (Jamal Maraga) که غرفه پارچه فروشی در سوق دارد٬ اوایل این ماه بمن گفت: «ما به سربازان داد میزنیم  که جلوی حملات مهاجران را بگیرند٬ ولی آنها هیچ توجهی بما نمیکنند» و اشاره به روسری که به نمایش گذاشته میکند که توسط تخم مرغ کثیف شده است. پسری آجری را که اخبرا از آسمان افتاده است، بمن نشان میدهد. مردی که دو روز قبل سنگی به قفسه سینه اش خورده بود، جزئیات را به دو ناظر نروژی از گروه ناظران موقت بین المللی در هبرون(TIPH, the Temporary International Presence in Hebron) توضیح میدهد. در هفته گذشته٬ فروشندگان سوق در اعتراض به قصور و ناتوانی ارتش برای حفاظت در اعتراض به حملات و شتم و ضرب مهاجران مستعمره نشین، مغازه هایشان را بستند.

«در واقع از اطلاعات استفاده میشود»

حافظان صلح موقت بین المللی در هبرون (TIPH) میگویند که سطح حملات مهاجران در سالهای اخیر کاهش یافته است. یک مقام در گفتگو با آژانس خارجی فعال در هبرون اینگونه میگوید: «چه میتوانم بگویم٬ فلسطینیان در شهرها از جنگ دست برداشته اند. آنها باید زنده بمانند٬ بنابراین با مهاجران مستعمره نشین خیلی صبورانه برخورد می کنند. آنها میدانند که فرزندانشان در معرض حمله فرزندان مهاجران قرار دارند٬ و تنش زیادی وجود دارد. بالاتر از همه اینها، آنها همسایه هستند».

حافظان صلح موقت بین المللی در هبرون که از سال ۱۹۹۷، در خط بین اعراب – یهودیان  در هبرون گشت زنی میکنند٬ بیطرف باقی میمانند. سوابق هر اختلال در صلح را٬ چه توسط مهاجران مستعمره نشین٬ چه سربازان یا فلسطینیان باشد٬ گزارش محرمانه کرده و به شش کشور عضو آن ( نروژ٬ سوئد٬ دانمارک٬ سوئیس٬ ایتالیا و ترکیه) و همچنین به اسرائیل و تشکیلات خودگردان میفرستد.

من از رئیس حافظان صلح موقت بین المللی در هبرون٬ کریستین فوسین (Christine Fossen)٬ وکیل و رئیس پلیس محلی در نروژ پرسیدم٬ آن کشورها با مدارک حملات مهاجران بر شهرهای فلسطینیان چکار میکنند؟

او گفت: «آنها گزارشات ما را دقیقا دنبال میکنند٬ آنها بیشتر با مجاری دیپلوماتیک کار میکنند». «ما نمیدانیم که مقامات سیاسی مختلف چه انجام میدهد٬ اما میدانیم که آنها خیلی علاقمندند به ما چیزهایی که ما مینویسیم و انتظار داریم، آنها در واقع از این اطلاعات استفاده کنند».

بصرفه است تا متوقف شود

یکی از دلایلی که خشونت مهاجران مستعمره نشین چندان موج زیاد بین المللی  در خارج از اسرائیل ایجاد نمیکند٬ برای این است که بندرت اخبار گزارش میشود. رئیس دفتر محلی٬ که طی سالهای زیادی این منطقه را پوشش خبری داده است، میگوید:«مرد سگ گزیده خبر نیست٬ و رفتار بد مهاجران مستعمره نشین مانند مرد سگ گزیده است». « و این خبر جدیدی نیست٬ در مدت دهه ها این اتفاقات ادامه داشته است٬ بنابراین بصرفه است تا متوقف شود».

احتمالا بهمین دلیل است که چرا حادثه ۷ ژانویه در روستای قصرا در کرانه باختری٬ جایی که یکبار دیگر مهاجران مستعمره نشین به کشاورزان حمله کردند، اما این بار گیر افتادند و از روستائیان کتک خوردند٬ به اخبار بین المللی راه نیافت- سعت دیواری مهاجران مستعمره نشین غارتگر توسط فلسطینیان مورد هدف قرار گرفته تمیز میشود٬(اصطلاح انگلیسی- م) چنانچه یوسی گورویتز(Yossi Gurvitz)٬ نوشت٬ مثال  مردی که سگ را گاز میگیرد .

بعضی از رهبران روستا از ۱۵ نفر مهاجران قبل از اینکه آنها را به ارتش تحویل دهند، احتمالا در مقابل خشم جمعیت بومی محافظت کردند. برخی از مهاجران مستعمره نشین از چنگ سربازان فرار کردند٬ در حالی که دیگران به دادگاه برده شده و برای پنج روز به حبس خانگی محکوم شدند. زکریا ساداه (Zakaria Sadah ) که به رهبران روستا در حفاظت از مهاجران از دست جمعیت خشمگین کمک کرد، به خاخام های طرفدار حقوق بشر(Rabbis for Human Rights) گفت: «مهاجمان ۴۰ درخت زیتون را قبل از گرفتار شدن نابود کردند».

آنها در قصرا آن شب را جشن گرفتند. ساداه گفت که امام روستا٬ ضیاد اوده (Ziad Oudeh)- یکی از افراد محلی بود که مهاجران مهاجم را از آسیب بیشتر حفاظت کرد- به هازاریت (Haaretz) گفت: «مثل یک عروسی» بود. مردم تمام شب میگفتند «خدا بزرگ است». برای چهار سال ما از این مهاجران رنج برده ایم٬ و  مردم احساس میکنند که تلافی کرده ایم». رهبران روستا به ساداه گفته بودند که در سالهای اخیر٬ قصرا ۶۶ بار از طرف مهاجران مستعمره نشین مورد حمله قرار گرفته است.

در اسرائیل٬ نمایش احساساتی این جوانان وحشت زده٬  متعصب زخم خورده٬ و در واقع فلسطینیان که معمولا قربانیان آنها هستند و جان آنها را نجات داد و آنها را به ارتش تحویل داد٬ فرصت دیگری برای مقامات مهیا کرد که پدیده «برچسب قیمت» را رسوا کند و تعهد به ریشه کن ساختن آن نماید.

وعده های توخالی برای اقدام- عمل

وزیر دفاع موشه یعلون (Moshe Ya’alon) گفت: «روند غیرقابل قبول شناخته شده همچون  «برچسب قیمت» بعقیده من، ترور بمعنی واقعی کلمه است٬ و ما در حال برعلیه مجرمان٬ بطور محکم و با صفر درجه تحمل٬ بمنظور ریشه کن کردن آن اقدام خواهیم کرد».

بیانیه او با بیانیه نتانیاهو نخست وزیر در مورد آتش زدن ماشینها و اسپری گرافیتی ضد اعراب در ابو قوش (Abu Ghosh)٬ روستای عرب اسرائیلی مشهور با رستورانهای توریستی اش تکرار شد. نتانیاهو گفت:« اتفاقی که  امروز در ابوقوش افتاد٬ برعلیه [احکام ] یهودیت میتزوت (Judaism’s mitzvot) و برعلیه ارزشهای مردم ما و دولت ما است. تنها این هفته ما تصمیمی برعلیه کسانیکه مرتکب این جنایات میشوند، اتخاذ کرده ایم که بما اجازه اعمال زور بیشتر میدهد و ما با تمام نیرو اینکار را میکنیم» .

یهود المرت(Ehud Olmert)٬ سلف نتانیاهو٬ دوبار کلمه «هجوم» را در اواخر سال ۲۰۰۸ برای توصیف حملات تیراندازی جداگانه بر فلسطینیان توسط مهاجران مستعمره نشین از یتژهار(Yitzhar) و هبرون بکار برد. او در نشست هیئت وزیران گفت: «در دولت اسرائیل هیچ هجومی برعلیه غیر یهودیان انجام نمیگیرد». «این یک پدیده تحمل ناپذیر است و مقامات با شدت تمام قوانین اسرائیل را اجرا خواهند کرد».

ترور بمعنی واقعی کلمه. صفر درجه تحمل . علیه ارزشهای ما. هجوم غیرقابل قبول است.

حمله بد سرانجام مهاجران مستعمره نشین ایش کودیش در قصرا در ۷ ژانویه اولین  حادثه خشونت بار توسط مهاجران بود که در گزارش هفتگی دفتر هماهنگی امور انساندوستانه سازمان ملل خود از اراضی اشغالی در ژانویه ۷-۱۳ اعلام شد. با این حال این آخرین نبود.

دفتر هماهنگی امور انساندوستانه سازمان ملل نوشت: «حداقل پنج حمله دیگر مهاجران مستعمره نشین در مدت باقیمانده از هفته بنا به گزارش ها توسط مهاجران به تلافی از حادثه قصرا ثبت شده است». «در مجموع شش وسیله نقلیه فلسطینیها نزدیک ال جلازون (Al Jalazun) کمپ پناهندگان (Ramallah)٬ در ال فاندوق- (Al Funduq ) قالقیه (Qalqilya) و در کیفی هاریس (Kifl Haris) سالفیت (Salfit)٬ سوخته یا آسیب دیدند. حملات مهاجران مستعمره نشین نیز در سینجیل و ماداما (Madama) نابلس در طی شعار «برچسب قیمت»٬ مانند «مرگ بر اعراب»٬ بر خانه ها و مغازه ها نصب شده بود».

در ۱۵ ژانویه٬ یکروز پس از آخرین گزارشهای هفتگی، بیانیه دفتر هماهنگی امور انساندوستانه سازمان ملل صادر شد٬ مسجدی در روستای دیر ایستیا (Deir Istiya)در شمال کرانه باختری به آتش کشیده شد؛ خوشبختانه آتش فراتر از درب جلویی گسترش نیافت. هارتز (Haaretz) گزارش کرد که گرافیتی «اعراب خارج شوند»٬ «سلام از قصرا»٬ و «انتقام برای خون ریخته شده در قصرا»٬ بر دیوارهای مسجد اسپری- پاشیده شده بود.

همه کار یک روز است. این چیز جدیدی در تاریخ اشغال نیست٬ و نه در تاریخ استعمار؛  تاریخ جنبش مردان جوان جسور مهاجر مستعمره نشین هرگز برای نجابت خود بسوی «بومیان» شناخته شده نیستند. تنها چیز منحصر بفرد درباره خشونت مهاجران مستعمره نشین اسرائیل است که در اثر ادامه اشغالگری اسرائیل رشد میکند٬ که تنها بهانه پایگاه جناس (pun)٬ استعمار هنوز در جهان باصطلاح دمکراتیک  ایستاده است. و تا زمانیکه اشغال ادامه دارد٬ خشونت مهاجران مستعمره نشین هم ادامه خواهد داشت. به معنای واقعی کلمه٬ آن با قلمرو می آید.

برگرفته از: گاردین٬ ارگان حزب کمونیست استرالیا٬ شماره ۱۶۱۴ ٬ ۲۹ ژانویه ۲۰۱۴

 

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

اطلاعات

این ویودی در 21 اوت 2014 بدست در دسته‌بندی نشده فرستاده شده و با برچسب خورده.
%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: