اخگر

ترجمه های آمادور نویدی – از اخگر شعله بر می خیزد!

بازخیز مجتمع صنعتی نظامی: راب گولند – آمادور نویدی

جنگها بیان تضاد طبقاتی هستند٬ که مستقیم یا غیر مستقیم توسط طبقه حاکم  سرمایه داری برای افزایش ثروت یا قدرت خود- یاهر دو براه انداخته میشوند… ما این دستور کار را در جنگهای ادامه دار٬ تهاجمات٬ اشغالها و جنگهای نیابتی٬ همه تحت عنوان «مداخلات بشردوستانه و دمکراسی» مشاهده کرده ایم. با این حال٬ در واقع٬  آنها از طریق سیاست های سلاح٬ جنگ٬ تسلط و کنترل خود بر کشورهای دیگر و منابع آنها موجب رنج و مشقت زیادی٬ بویژه برای فقرا شده اند.

«مبارزه با این دستور کار جنگ و خواست اجرای عدالت٬ حقوق بشر و قوانین بین المللی٬ وظیفه جنبش صلح است». و این بدان معنی است که فعالانه علیه حضور استرالیا در ماجراجویی های نظامی امپریالیسم در افعانستان٬ عراق٬ سوریه و جاهای دیگر به مبارزه برخیزیم.

peace

بازخیز مجتمع صنعتی نظامی

Rob Gowland

نوشته: راب گولند

برگردان: آمادور نویدی

در سالهای ٬۱۹۶۰ جنگ ویتنام که با بی عدالتی آشکار و وحشت بر روی صفحات تلویزیون نشان داده میشد و جان هزاران جوان آمریکایی را میگرفت٬ بسیاری از مردم سراسر جهان را متوجه نفوذ مجتمع نظامی صنعتی بر تمام جنبه های زندگی مدرن تحت سیستم سرمایه داری کرد. آنها علیه آن صحبت نمودند و فعالانه برای جلوگیری از نفوذ آن مبارزه کردند. اما وقتیکه بودجه نظامی با نرخ نمایی تقریبی رو به افزایش ادامه دارد چگونه میتوان نفوذ آن را مهار کرد؟

به آسانی بهانه هایی برای افزایش مخارج نظامی و خود نظامیگری پیدا میشد. جنگ علیه مواد مخدر جایگزین جنگ سرد شد و  جنگ علیه ترور جایگزین جنگ سرد. بهانه ها برای اشاعه ترس و بدگمانی و برای توجیه بودجه عظیم سلاح و ماجراجویی های نظامی امپریالیسم در سراسر جهان٬ همه ساختگی بودند .

جنگها بیان تضاد طبقاتی هستند٬ که مستقیم یا غیر مستقیم توسط طبقه حاکم  سرمایه داری برای افزایش ثروت یا قدرت خود- یاهر دو براه انداخته میشوند. فعالان صلح که جنگ را صرفا همچون یک مسئله اخلاقی میبینند و از پرسش چه کسی از نظر مالی از آن سود میبرد چشم پوشی میکنند نمیتوانند امید داشته باشند که بفهمند چرا جنگها نه فقط باقی میمانند بلکه بسیار رایج شده اند.

فعال صلح ایرلندی مایرید کوریگان مگوایر٬ برای مبارزه اش جهت صلح در ایرلند شمالی برنده جایزه صلح نوبل ۱۹۷۶ شد. اما او با جنگهایی که امروز هنوز به ما آسیب میرسانند سر در گم است. او در مقاله ای تحت عنوان «توسعه نگران کننده ای از مجتمع نظامی ضنعتی» که اوایل امسال در اینتر پرس سرویس آمریکا نوشته است٬ پرسید:«چگونه میتوان توضیح داد که در قرن ۲۱ ما هنوز میلیونها مرد و زن را در نیروهای مسلح خود آموزش میدهیم و روانه جنگ میکنیم؟»

مایرید٬ از آنجایی که جنگ٬ کسب و کار بزرگی است و کسب و کار بزرگ٬ نیاز به جنگ دارد تا حافظ سود و توسعه آن باشد و آن کسانی را که مخالف حرص و طمع او باشند سرکوب کند.

او با عقل سلیم قابل تحسین اشاره میکند که «یک سیاست دیپلوماتیک سیاسی با پایگاه مدنی و غیر نظامی شانس موفقیت آمیز بیشتری در حل درگیریهای خشونت آمیز دارد.» که اشاره به گفتن نکته ای است که انگار سرمایه داری اصلا علاقه ای به حل درگیریهای خشونت آمیز دارد. اما سرمایه دار علاقه ای ندارد. در واقع٬ بیشتر علاقمند به ایجاد درگیریهای خشونت آمیز است. آنها(درگیریهای خشونت آمیز- م) بمعنای واقعی کلمه برای کسب و کار سرمایه داری خوب هستند. به همین دلیل است٬ که او میگوید٬«هر روز از طریق تلویزیون و فرهنگ محلی خودمان٬ در معرض تجلیل از نظامیگری و تبلیغات دولتی  قرار داریم که بما میگوید به سلاحهای هسته ای٬ تولید کنندگان سلاح٬ و جنگ برای کشتن  قاتلانی نیاز داریم که ممکنست ما را بکشند.»

اما این فقط کشتن نیست. همانگونه که مایرید نیز اشاره میکند٬«هزینه محیط زیست و هزینه بالقوه انسان نیز وجود دارد بگونه ای که دانشمندان ما عمر خود را برای برنامه ریزی و تحقیق  حتی سلاحهای وحشتناکتری به هدر میدهند که بطور فزاینده ای٬ در جنگهای مدرن٬ غیرنظامیان را بیشتر از جنگجویان به کشتن میدهد.» این دومی اتفاقی نیست. این محصول تأسف بار «جنگ مدرن» نیست٬ بلکه این خود جنگ مدرن است.

مخالفت سراسری جهان در استفاده (یا حتی تهدید به استفاده) از سلاحهای هسته ای امپریالیست را مجبور کرده که راههای جدیدی برای افزایش تخریبی سلاحهای متعارف جهت دلشاد کردن مجتمع نظامی صنعتی پیدا کند٬ و خواهان تولید سیستمهای ارائه/تحویل و سلاحهای پیچیده تر شود. امروز٬ امپریالیسم میتواند کشوری را بتنهایی با استفاده از سلاحهای متعارف با خاک یکسان کند بدون اینکه زمین تبدیل به زمین  حاوی مواد رادیو اکتیو شود. یک زمین بایر٬ آری٬ اما نه حاوی رادیو اکتیو. (آمریکا در جنگ عراق از اورانیم رقیق شده و فسفر و امثالهم در سلاحهای پیشرفته متعارف خود استفاده نمود – م)

به عراق نظری بیفکنید٬ جایی که طبق گفته خانم مگوایر٬ «آمریکا و انگلیس مرتکب نسل کشی علیه مردم عراق شدند٬ وقتیکه بین سالهای ۱۹۹۰ و ۲۰۱۲ ٬ آنها ۳ میلیون و ۳۰۰ هزار نفر – از جمله ۷۵۰۰۰۰(هفتصد و پنجاه هزار) کودک را – از طریق تحریمات و جنگها کشتند.»[« ترس و وحشت» در واقع] به لیبی نگاه کنید٬ جایی که پس از حمله ناتو نه فقط منجر به قتل رهبر آن معمر قذافی و نابودی اقتصاد آن شد٬ بلکه همچنان منجر به جنگ داخلی بین مردان نظامی رقیب برای کنترل نفت آن شده است.»

همانگونه که خانم مگوایر اشاره میکند٬ مردم در بسیاری از کشورها٬ «با مبارزه علیه ریشه های خشونت٬ که برخی از آنها فقر٬ جنگ٬ نظامیگری٬ اشغال٬ نژادپرستی و فاشیسم هستند زندگی خود را میگذارانند. آنها دیده اند که چگونه نیروهای غیر قابل کنترل قبیله گرایی و ناسیونالیسم  خودرا نشان میدهند. اینها اشکال خطرناک و مرگبار هویت هستند که ما نیاز به غلبه بر آنها هستیم.

«برای انجام این٬ ما نیاز داریم که تأئید کنیم که انسانیت و شأن انسانی مشترک ما مهمتر از رسوم مختلف ما هستند؛ برسمیت بشناسیم که زندگی خود و زندگی دیگران مقدس است و ما میتوانیم مشکلات خود را حل کنیم بدون اینکه یکدیگر را بکشیم؛ مغایرت و تنوع را قبول و جشن بگیریم؛ برای التیام سوء تفاهم ها و تفرقه های «قدیمی» کار کنیم؛ برای بخشیدن و قبول بخشش٬ و گوش دادن٬ گفتگو و دیپلوماسی؛ خلع سلاح و بیطرفی را بعنوان راهی  به  سوی صلح انتخاب کنیم.»

با این حال٬ سران شرکتهای بزرگ جنگ افزار٬ سران تمام بخشهای مجتمع نظامی صنعتی٬ که در واقع٬  سودهای ناپسندی از حسن تعبیر نام «صنایع دفاعی» میبرند٬ بعید است که بدلخواه به «خلع سلاح و بیطرفی»٬ بیشتر از آن حدی که باحتمال زیاد برای ورود به «راه صلح» میخواهند موافقت کنند.  خیر٬ آنها را باید مجبور کرد تا به آنجا بروند.

خانم مایرید مگوایر تا حدی از این امر آگاه است. او مینویسد:«تمام تمدن بشری اکنون مواجه با چالش رشد آنچه که رئیس جمهور دوایت آیزنهاور (۱۹۵۳-۱۹۶۱) مردم آمریکا را علیه آن هشدار داد است- مجتمع نظامی صنعتی. او گفت:« که این(مجتمع نظامی صنعتی- م) دمکراسی آمریکا را از بین میبرد.»

«ما اکنون میدانیم که یک گروه کوچک متشکل از نخبگان نظامی/صنعتی/ رسانه ای/شرکت های بزرگ/ دانشگاهی٬ که دستور کار آنها سود٬ سلاح٬ جنگ و منابع ارزشمندست٬ در سراسر جهان دارای قدرت است و پناهگاهی در دولتهای منتخب دارد. ما اینرا در لابی های اسرائیلی و سلاح٬ در میان دیگران٬ که از قدرت زیادی بر سیاستهای آمریکا برخورداند خوب میبینیم.

«ما این دستور کار را در جنگهای ادامه دار٬ تهاجمات٬ اشغالها و جنگهای نیابتی٬ همه تحت عنوان «مداخلات بشردوستانه و دمکراسی» مشاهده کرده ایم. با این حال٬ در واقع٬  آنها از طریق سیاست های سلاح٬ جنگ٬ تسلط و کنترل خود بر کشورهای دیگر و منابع آنها موجب رنج و مشقت زیادی٬ بویژه برای فقرا شده اند.

 

«مبارزه با این دستور کار جنگ و خواست اجرای عدالت٬ حقوق بشر و قوانین بین المللی٬ وظیفه جنبش صلح است». و این بدان معنی است که فعالانه علیه حضور استرالیا در ماجراجویی های نظامی امپریالیسم در افعانستان٬ عراق٬ سوریه و جاهای دیگر به مبارزه برخیزیم.

 

درباره نویسنده:

رفیق راب گولند عضو کمیته مرکزی حزب کمونیست استرالیاست و  مقالات بخش فرهنگ و زندگی را  در صفحه ۱۰ گاردین می نویسد.  با رفیق راب گولند  میتوانید با ایمیل  rgowland@cpa.org.au تماس بگیرید.

برگردانده شده از:

گاردین٬ ارگان حزب کمونیست استرالیا٬ ۲۲ اکتبر  ۲۰۱۴ ٬ شماره ۱۶۶۱ ٬ صفحه ۱۰

http://www.cpa.org.au/guardian/2014/1661/15-culture.html

 

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

اطلاعات

این ویودی در 30 اکتبر 2014 بدست در دسته‌بندی نشده فرستاده شده و با , , برچسب خورده.
%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: